Het amateurisme van de FARC

De leider van de FARC, Alfonso Cano, is niet bepaald een Che Guevara. In tegenstelling tot de woest aantrekkelijke Argentijnse arts wiens kop tot op de dag van vandaag menig T-shirt siert, komt de Colombiaanse rebellenleider op mij toch een beetje over als een nerd. Z’n bril is al jaren uit de mode, de baard net iets te lang en zijn neus te groot: t-shirts met het FARC-hoofd heb ik dan ook nog nooit gezien.

Ik wil het bloedige conflict in Colombia en de hoofdrol die de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia daarin spelen niet bagatelliseren, maar toch… Volgens kenners is de FARC al jarenlang de grootste en rijkste rebellenbeweging op aarde, dankzij drugs-gerelateerde inkomsten. Dan zou je verwachten dat het propaganda-apparaat van de organisatie state-of-the-art is. Het tegendeel blijkt waar, getuige de laatste videoboodschap van Alfonso Cano die de FARC heeft vrijgegeven. Ik heb er een kort itempje van gemaakt voor het Journaal (het hoestje aan het begin is van onze presentator in de studio):

Vodpod videos no longer available.

De volledige videoboodschap staat op YouTube:

Het begint al met dat effect uit de jaren tachtig. In combinatie met de enigszins lullige muziek krijg ik als kijker nu niet meteen de indruk dat we hier te maken hebben met een machtig, modern leger. Dan verschijnt een of ander speldje in beeld, een close up van een onduidelijk iets: is het een medaille, een button, een versiering? Kennelijk is het belangrijk, want anders begin je je shot er niet mee.

Vervolgens zien we een iets te dikkige man in een zwart t-shirt tegen een achtergrond van camouflagekleuren, zijn bretels behangen met – waarschijnlijk – munitie. Een hyper-militaristisch plaatje: ik denk nu niet meteen: ‘deze man wil vrede’. Alfonso Cano blijkt bovendien geen begenadigd spreker. Zijn stilte duurt altijd net iets te lang en de pauzes vallen op het verkeerde moment. Het stemgeluid is te monotoon, de intonatie wijfelend en de gebaren gemaakt.

En dan dat einde: een rebellenleider die twijfelt tussen de vuist en een vlakke hand, de gekunstelde triomf en weer het lullige muziekje, het is wat mij betreft helemaal niets. Ik ben eens gaan googlen om te kijken of dit nu representatief is voor de kwaliteit van de FARC propaganda. Ik denk het wel: kijk maar eens naar dit filmpje ter meerdere eer en glorie van de guerrilleras van de FARC:

De dames spreken te zacht en de microfoon staat te ver weg om echt goed te horen wat ze zeggen, al is de boodschap kennelijk belangrijk genoeg om van een soort geïmproviseerde autocue te lezen. De voice-over aan het begin is saai en lang en clichematig. Kortom: geen meesterwerk. Een visueel veel professionelere propagandafilm over vrouwen in de FARC werd in 2005 door een Deen gemaakt: Guerrilla Girl. Ik kan er geen trailer meer van terugvinden.

Volgens de geruchten is een van de FARC-dames, ‘onze eigen Tanja’, inmiddels een belangrijk figuur binnen de FARC en een belangrijk onderdeel van de propagandamachine. Ben benieuwd hoe zij het gaat doen…

Als u voorbeelden heeft van knullige of juist hele professionele FARC-propaganda, reageer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s